نامه سالار شهیدان به مردم آن عصر برای این بود که به آنان تفهیم کند امویان، پیشوایان جورند و حکومت آنها از سنخ حکومت ائمه جور است، همه تلاش سالار شهیدان(ع) تا آخرین لحظه این بود که مردم را به حقایق آگاه کند. آن حضرت با اینکه مطمئن بودند پیک نامه رسان شهید می شود و نامه سالار شهیدان به دست مردم نمی رسد، از ارسال نامه درنگ نکردند...
همانطور که در تاریخ آمده از نامه ها و خطابه های سالار شهیدان به دست می آید که تنها هدف امام حسین(ع) احیای دین بود و تنها راه احیای دین نیز تأسیس نظام اسلامی در جامعه است و یگانه راه تأسیس نظام اسلامی نیز نثار و ایثار جان و مال است و تنها گروهی که آن هدف و این راه را می پذیرند، مردان الهی اند. برنامه قیام سالار شهیدان را تنها قرآن مجید و سنت رسول خدا(ص) تنظیم و تدوین کرده است. جهاد خالص حسین بن علی(ع) همتای جهاد ناب نبوی و علوی بود که جامعه آن روز تجربه کرده است. روش مناسب تربیتی این است که ابتدا کسی به این قانون عمل کند تا دیگران ببینند که می شود به گونه ای زندگی کرد که دین خدا عزیزتر از حیات دنیا باشد. این مطلب، تنها مسأله ای فکری نیست، بلکه بخشی از این کار به عهده عقل عملی است. سالار شهیدان(ع) نمونه تام این صحنه است. ایشان فرمودند: نفس کشیدن در فضای ستم برای من دردآور است و زندگی در نظام گناه برایم تلخ و دشوار است. من از زندگی در نظام ستم به ستوه می آیم؛ مانند پرنده زندانی در قفس صیاد. من احساس می کنم که در قفسم و از محبوس بودن در رنجم و برای آزادی کوشش می نمایم. ادراک این معنا زمینه جهاد را فراهم می کند و تا زمانی که مردم از خفقان رنج نبرند و در خود ضرورت پرواز را احساس نکنند و به ستوه نیایند، توان جنگ با ظالم را ندارند. بنابراین، جهاد با صرف مسأله جزم علمی حل نمی شود و سالار شهیدانی می خواهد تا جامعه انسانی مصمم و عازم باشد. بشری که به همراه دو بال نظر و عمل، قدرت پر کشیدن دارد و احساس می کند که در نظام سلطه و استبداد، استعمار، استعباد و استثمار باطل و جاهلیت است و در زندان یا قفس جاهلیت اسیر است، بی صبرانه منتظر فراهم شدن دفاع از حق و براندازی باطل است. سالار شهیدان(ع) در نامه رسمی خود به مردم بصره می نویسند: «من شما را به کتاب خدا و سنت پیامبر او فرا می خوانم؛ زیرا سنت خدا سنت پیامبر(ص) تبیین، تفسیر، تعلیل، اجرا و حمایت قرآن کریم است». تنها عامل پیروزی صوری طاغیان اموی بر امام حسین(ع) و تنها راه شکست ظاهری آن حضرت(ع)، همان اسلام امویان بود. از این رو، سیدالشهدا(ع) باید این راز را بازگو کند که اسلام امویان، نابودی اسلام است. پس از اینکه سالار شهیدان خبر شهادت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه را دریافت نمودند و معلوم شد که بدنهای آن شهیدان را در کوی و برزن کوفه گرداندند و توده مردم با ابن زیاد بیعت کردند، حسین بن علی(ع) به جای گلایه عاطفی و قهر اجتماعی، صحنه سیاست و مبارزه را ترک نکرده، بلکه مجدداً سخنرانی نمودند و به مردم کوفه نامه نوشتند تا آنان بفهمند که در چه نظامی زندگی می کنند.
آن حضرت چنین نگاشتند که: آیا نمی بینید که از باطل پرهیز نشده و به حق عمل نمی شود. چنین می بینم که زندگی با ستمکاران انسان را به ستوه می آورد. تا کسی به ستوه نیاید، دست به اسلحه نمی برد... آگاه باشید که در جای بدبو زندانی هستید؛ ولی شم سیاسی ندارید و در فضای مسموم و بسته با جناح مقصوص و پربریده به سر می برید. از این رو، به ستوه نمی آیید. اگر بال و پر می داشتید، زندان شما را به ستوه درمی آورد؛ چنان که پرنده بی بال و پر از زندان رنج نمی برد، اما پرنده سالم از میله های قفس احساس سختی دارد و به ستوه می آید.
نامه سالار شهیدان به مردم آن عصر برای این بود که به آنان تفهیم کند امویان، پیشوایان جورند و حکومت آنها از سنخ حکومت ائمه جور است، همه تلاش سالار شهیدان(ع) تا آخرین لحظه این بود که مردم را به حقایق آگاه کند. آن حضرت با اینکه مطمئن بودند پیک نامه رسان شهید می شود و نامه سالار شهیدان به دست مردم نمی رسد، از ارسال نامه درنگ نکردند؛ زیرا می دانستند که قاصد آن حضرت پیام امام زمان خود را با خونش به مردم کوفه می رساند و دشمنان نیز این نامه را می گیرند و در تاریخ ثبت می کنند؛ چنان که چنین شد.
منبع: باشگاه انديشه
مشترك خبرخوان نظرات اين مطلب شويد
